ORGANIZACJA PAŃSTW AMERYKAŃSKICH

„Organizacja Państw Amerykańskich, pragnąc wprowadzić j w życie zasady, na których jest zbudowana, i wypełnić swe zobowiązania regionalne, wynikające z Karty Narodów Zjednoczonych, oświadcza, że podstawowe jej zadania są następujące:umacnianie na kontynencie pokoju i bezpieczeństwa,zapobieganie przyczynom ewentualnych trudności i zapew­nienie pokojowego załatwiania sporów, mogących wyniknąć po­między państwami-członkami Organizacji,organizowanie wspólnej akcji tych państw w przypadku agresji,dążenie do rozwiązania zagadnień natury politycznej, praw­nej i gospodarczej, które mogłyby powstać pomiędzy nimi,popieranie, w drodze wspólnej akcji, ich rozwoju gospo­darczego, społecznego i kulturalnego”.W okresie, gdy Azja i Afryka objęte zostały falą dekolonizacji politycznej OPA pozostawała dość skutecznym instrumentem od­działywania Stanów Zjednoczonych na kraje Ameryki Łacińskiej, przeciwdziałając rozwojowi ruchów postępowych, antyimperiali- stycznych i emancypacyjnych.

MIASTO WROCŁAW

Miasto Wrocław należy do najciekawszych turystycznie miast Polski. Skła­da się na to skupienie zabytków wysokiej klasy, zwłaszcza w dzielnicy staromiejskiej i na Ostrowie Tumskim. Zespół reprezentacyjnych budowli ’ gotyckich – (m.in. ratusz i katedra) jest jednym z największych nie tylko w Polsce, lecz także w całej Europie. Innym walorem Wrocławia jest 10    muzeów, w tym Narodowe, Historyczne, miasta Wrocławia, Architek­tury oraz Pawilon Panoramy Racławickiej. Licznie są ponadto odwiedza­ne ogrody zoologiczny i botaniczny, placówki kulturalne (teatry, opera, filharmonia) i imprezy, w tym festiwale muzyczne i teatralne. Znacznie gorzej przedstawiają się możliwości wypoczynku w rejonie Wrocławia. W samym mieście poza parkami (największy Szczytnicki) znaj­dują się tylko niewielkie lasy. na peryferiach.

ŁÓDŹ I OKOLICE

Łódź leży w mało atrakcyjnym dla turystyki,regionie, z dala od morza; gór i jezior, a nawet większych rzek ze względu na przebiegający, tędy dział wodny między zlewiskami Wisły i Odry. W tej sytuacji jedynym walorem wypoczynkowym okolic Łodzi są’ lasy. Niezbyt duże ich kom­pleksy znajdują się na północy (między Zgierzem i Ozorkowem), wscho­dzie (przy linii kolejowej do Koluszek i Tomaszowa Mazowieckiego) i po- łudniowym zachodzie (między Pabianicami, Łaskiem i Tuszynem). Obszary te są terenami wypoczynku świątecznego i letniskowego. Już- w okresie międzywojennym powstały tu osiedla letniskowe (Kolumna,. Tuszyn, Wiśniowa Góra, Sokolniki), obecnie zasięg wypoczynku podmiej­skiego się rozszerzył. Powstało kilka tysięcy domów letniskowych i około tys. ‚działek rekreacyjnych.

WARSZAWA I OKOLICE

Warszawa ze względu na swoją wielkość, centralne położenie, funkcje sto­łeczne i skupianie różnorodnych’walorów krajoznawczych jest najczęściej odwiedzanym miastem w Polsce. W 1981 r. .w jej hotelach udzielono 1,6 min noclegów (14,6% ogółu noclegów hotelowych w kraju). W innych obiektach turystycznych województwa stołecznego udzielono prawie – 4,6 mlri noclegów (11,1% ogółu w kraju), co; stawia to województwo na pierw­szym miejscu w kraju, pomijając pobyty wczasowo^wypoczynkowe. Udział turystów zagranicznych w 1980 r. wynosił 30%. Znaczna częsc tego ruchu ma jednak charakter służbowo-zawodowy.   Warszawa ma dużą liczbę budowli zabytkowych, w większości odbu-‚ dowanych lub zrekonstruowanych-po zniszczeniach II wojny światowej. Do listy światowego dziedzictwa kulturalnego i naturalnego UNESCO za­liczono stare miasto w Warszawie jako przykład udanej rekonstrukcji dzielnicy zabytkowej.

JEZIORO SOLIŃSKIE

Północna część Bieszczadów to Przedgórze Bieszczadzkie, niższe, mniej zalesione i gęściej zaludnione. Tutaj””największą atrakcją turystyczną jest utworzone w 1968 r/Jez, Solińskie o powierzchni 21 km. Pod względem powierzchni zajmuje ono dopiero szóste miejsce .wśród sztucznych zbior­ników w Polsce, jest natomiast najbardziej pojemne (474 min m2) i. naj­głębsze (całkowita wysokość zapory, 82 m). Nad jeziorem powstały nowe ośrodki wypoczynkowe, przede, wszystkim Polańczyk , oraz Solina z wiel­kim kempingiem.. Brzegi jeziora udostępnia r częściowo  tzw. mała -pętla bieszczadzka na trasie Hoczew—Polańczyk—Wołkowyja—Czarna. Poniżej zapory w Solinie znajduje się mniejsze Jez. Myczkowskie z ośrodkiem wy­poczynkowym w Myczkowcach. Niedorozwój ‚bazy .turystycznej w Bieszczadach powoduje, że szcze­gólnego znaczenia nabierają miasta położone na skraju Bieszczadów i po­górza. .W tych miastach (Sanok, Lesko, Ustrzyki Dolne) znajdują się ho­tele, domy wycieczkowe i liczne kwatery prywatne oraz urządzenia paraturystyczne.

TATRY

Wysokich występują typowe formy rzeźby polodow- cowej: kotły skalne z jeziorami, U-kształtne doliny, moreny znaczące po­stój lodowca.   Ze względu na unikalną w Polsce rzeźbę i występowanie rzadkich gatunków roślin i zwierząt (świstaki,. kozice) prawie całe Tatry r weszły w-skład Tatrzańskiego Paęku^Narodowego, połączonego z analogicznym parkiem po słowackiej stronie gór. Część Tatr zajmują-rezerwaty ścisłe, niedostępne dla turystów. Z uwagi na ochronę przyrody ogranicza się za­gospodarowanie turystyczne, a ruch turystów jest dozwolony tylko na oznakowanych szlakach.      Popularność Tatr i Zakopanego sięga drugiej połowy XIX w., cho­ciaż już w końcu XVIII w. zostały udokumentowane wejścia na polskie szczyty. W latach 1803—1805 zwiedzał Tatry Stanisław Staszic, w 1823 r. pojawiło się pierwsze schronisko.

GÓRY WOKÓŁ SZCZYRKU

Góry wokół Szczyrku są więc celem najbardziej masowych wycieczek i popularnym terenem wypoczynku świą­tecznego.  Poza, wymienionymi ośrodkami, większe znaczenie turystyczne mają Jaworze, . Brenna, Istebna i Koniaków. Jaworze jest ośrodkiem wczaso­wym i uzdrowiskowym, znanym, z wodolecznictwa, położonym na krawę­dzi gór, w. pobliżu Bielska-Białej. Brenna to bardzo długa i rozgałęziona wieś góralska między Ustroniem i Szczyrkiem, dostępna komunikacyjnie tylko od strony przedgórza; zachowało się tu jeszcze częściowo dawne bu­downictwo ludowe. Istebna ma także zabytki drewnianego budownictwa* a ponadto zbiory sztuki ludowej. Najwyżej położony Koniaków jest ośrod­kiem koronkarstwa, o dobrych warunkach do uprawiania narciarstwa. Przechodzi tędy na dużej wysokości widokowa szosa z Wisły do Milówki. W pobliżu stykają się dorzecza Wisły, Odry i Dunaju.

OŚRODKI WYPOCZYNKOWE

W granicach woj. brak większych ośrodków wypoczyn­kowych, w woj. płockim natomiast skupia się około 6 tys. miejsc nocle­gowych w gminach Łąck i Nowy Duninów. Ważniejszymi miejscowościa­mi wypoczynkowymi są: Soczewka ze sztucznym jeziorem zaporowym na Skrwie, Grabina nad Jez. Górskim, Zdwórz i Koszelówka  nad najwięk­szym w tym rejonie Jez. Zdworskim oraz Łąck nad Jez. Łąckim (ze stad­niną koni). Przeważają zakładowe ośrodki wczasowe zbudowane przez zakłady pracy z Płocka, Warszawy, Łodzi, Pruszkowa i Sochaczewa.Położone na obrzeżu tego pojezierza miasta, Płock i Włocławek, na­leżą do ważniejszych’ośrodków turystyki krajoznawczej w środkowej Polsce. Interesujące zwłaszcza, są zabytki, muzea-oraz położenie Płocka na.wysokiej skarpie nad doliną Wisły. Wisła, spiętrzona zaporą we Wło­cławku, tworzy zbiornik długości około 50 km (Jez. Włocławskie), mało wykorzystywany dla rekreacji ze względu na zanieczyszczenie wody.

Majorka

Majorka leży nad Oceanem Atlantyckim. Językiem dominującym jest hiszpański. Zanim wybierzemy się w to miejsce warto zainwestować w słowniki i rozmówki jeżeli chcemy swobodnie się porozumiewać z Hiszpanami. Ciekawostka jest to, że pomiędzy Polską a Majorką nie ma różnic czasowych. Człowiek nie czuje tej zmiany czasowej. Będąc tam warto spróbować przede wszystkim pa amb Oli czyli chleb nacierany oliwą z oliwek podawany z pomidorami, szynką i serem prócz tego słodką ensaimadas czyli ciastko francuskie z różnorodnym nadzieniem i arkoz brut czyli ryz z warzywami i ryżem i inne potrawy. Kuchnia hiszpańska jest bogata. Nawet najbardziej marudny klient znajdzie cos o go zafascynuje. Gdy chcemy kupić coś interesującego dla swojej bliskiej osoby możesz zainwestować w wyroby z wikliny, ceramiki, naczynia z drzewa oliwnego, wszelkiego rodzaju sery oraz wina, prócz tego majorka oferuje wszelkiego rodzaju likiery. Jeżeli chodzi o wycieczki fakultatywne warto odwiedzić Valldemoss – śladami Chopina, magiczny Katamaran, jaskinia smoka oraz wycieczki wokół wyspy.

FRANCJA

Francja to państwo położone w Europie Zachodniej, graniczy ono z Niemcami, Luksemburgiem i Belgią, a także z Włochami, Monako, Szwajcarią i Hiszpanią. Od Wielkiej Brytanii dzieli ją kanał La Manche, otacza ją morze Śródziemne i Ocean Atlantycki. Stolicą dobrze znaną światu mody jest Paryż. Pozostałe główne miasta Francji to Marsylia, Lyon, Nantes, Nicea, Bordeaux i Tuluza. Obowiązujący język w tym kraju to język francuski. Wyznawane religie przez mieszkańców to muzułmanin, katolicyzm i chrześcijaństwo. Walutą, którą płacimy we Francji jest frank francuski, dlatego trzeba pamiętać o wymianie naszej waluty przed wyjazdem. Panujący ustrój polityczny to republika, a główne partie to Zgromadzenie na rzecz Republiki, Partia Socjalistyczna, Francuska Partia Komunistyczna, Unia na rzecz Demokracji Francuskiej oraz Zieloni. Najbardziej znany produkt eksportowy to ubrania, to Paryż jest jednocześnie stolicą Francji, jak i mody, ale także oprócz ubrań eksportuje takie produkty, jak pojazdy, czyli np. samochody, maszyny, produkty chemiczne, wino i kosmetyki.

ZGŁOSZONA INICJATYWA

Inicjatywa ta została zgłoszona poza ONZ, nie stwarzała więc podstawy do jej dyskutowania na tym forum. W pięć dni później Departament Stanu zajął pozytywne stano­wisko w tej sprawie . Stany Zjednoczone godziły się tylko na rokowania rozejmowe, przyjęły jednak do wiadomości, że w spra­wie uregulowania politycznych i terytorialnych problemów po­dejmą decyzje obie walczące strony. Ponieważ stroną walczącą nie była cała ONZ, a tylko 16 państw, które wysłały do Korei swoje kontyngenty wojskowe, ostateczne uregulowanie konfliktu znalazło się poza zasięgiem tej organizacji. Wstępne rozmowy w sprawie zawieszenia ognia odbyły się 10 lipca 1951 r. w zneu­tralizowanym Kaesongu, a od 25 października rokowania rozej­mowe przeniesione zostały do Panmundżonu. Trwały one dwa lata, z dwukrotną przerwą na łączny okres 9 miesięcy i zakoń­czyły się 27 lipca 1953 r. podpisaniem układu rozejmowego.

POKOJOWE UREGULOWANIE KONFLIKTU

W tym samym kierunku zmierzała narzucona przez Stany; Zjednoczone Zgromadzeniu Ogólnemu rezolucja  z 18 maja 1951 r. w sprawie zastosowania wobec ChRL i KRL-D embarga na broń i materiały o znaczeniu strategicznym. Państwa socjalistyczne nie wzięły udziału w głosowaniu nad tą rezolucją, zaś Afganistan, Bir­ma, Egipt, Indie, Indonezja, Pakistan, Szwecja i Syria wstrzymały się od głosu. Próba zantagonizowania Chin i krajów afroazjatyc­kich zakończyła się więc tylko połowicznym sukcesem.Pod koniec czerwca 1951 r. z inicjatywą w sprawie pokojo­wego uregulowania konfliktu koreańskiego wystąpił Związęk Radziecki. Ambasador J. Malik, stały przedstawiciel ZSRR w ONZ, w specjalnym oświadczeniu 23 czerwca 1951 r. stwierdził, że pierwszym działaniem w tym kierunku powinno być wszczę­cie bezpośrednich rozmów między obu walczącymi stronami na temat zawieszenia ognia i wzajemnego wycofania sił zbrojnych
z 38 równoleżnika .

POKOJOWE ROKOWANIA

Zanim jednak doszło do rokowań rozejmowych, Stany Zjed­noczone podjęły jeszcze jedną próbę presji politycznej. Postano­wiły one nakłonić niesocjalistyczne państwa członkowskie ONZ i do napiętnowania Chin jako agresora, a tym samym skompliko­wać, jeśli nie wręcz uniemożliwić ich przyszły rozwój stosunków z krajami azjatyckimi i arabskimi. W przyjętej 1 lutego 1951 r. przez Zgromadzenie Ogólne rezolucji zostało ogłoszone, że ChRL, udzielając pomocy KRL-D, zaangażowała się w działa­niach agresywnych w Korei. Wzywano w niej jednocześnie do j dalszego wspierania akcji militarnej ONZ w Korei i uznawano j- za niezbędne dalsze działania, aby „sprostać agresji”. Przeciwko ] tej rezolucji oprócz państw socjalistycznych głosowały Birma i Indie, zaś wstrzymały się od głosu Afganistan, Arabia Saudyj­ska, Egipt, Indonezja, Jemen, Jugosławia, Pakistan, Szwecja i Syria.

STADIUM KONFLIKTU

W obecnym stadium konfliktu rezolucja ONZ powinna ograniczyć się do dwóch zaleceń: 1) utworzenia niezależnej, zjednoczonej Korei za pomocą wolnych wyborów; 2) zapowiedzi gospodarczej odbudowy kraju. Zadaniem najpilniejszym w chwili obecnej jest doprowa­dzenie do zbliżenia stanowisk autorów dwóch głównych projek­tów rezolucji. Sprzyjałoby temu powołanie odpowiedniego pod­komitetu. Formalny projekt rezolucji w tej sprawie poparli w trakcie debaty przedstawiciele Birmy, Egiptu, Izraela, Jugo­sławii, Meksyku, Syrii i ZSRR. Wynik głosowania nad tym pro­jektem 4 października 1950 r. był dość zaskakujący: opowie­działy się za nim 24 państwa, 3 wstrzymały się od głosu, 32 gło­sowały przeciw. Po raz pierwszy w sprawie Korei państwa socjalistyczne głosowały wspólnie z liczną grupą krajów rozwijają­cych się, a przewaga państw zachodnich nie była już tak spekta­kularna. Projekt rezolucji Indii, chociaż formalnie odrzucony, torował jednak drogę idei o konieczności rokowań i kompromisu. Zastój jaki w kilka miesięcy później zaistniał w działaniach fron­towych i brak perspektywy rozstrzygnięć militarnych umocniły te przeświadczenia.

PAŃSTWA ZACHODNIE

Państwa zachodnie podtrzymywały swoje żądanie przeprowa­dzenia ogólnokoreańskich wyborów pod auspicjami ONZ i w obec­ności jej wojsk, czyli zmierzały do wchłonięcia KRL-D przez Koreę Południową. Wobec rozbieżnych projektów rezolucji — państw socjalistycz­nych i zachodnich — postawę mediacyjną przyjęły Indie. W trak­cie debaty w Komitecie Pierwszym jej delegat uznał za nierealną propozycję, aby wojska ONZ zostały upoważnione do kontrolo­wania każdego zakątka Korei i pozostawały tam do czasu osiąg­nięcia stabilnego zjednoczenia. Spowodowałoby to tylko spotę­gowanie napięć. Z kolei wycofanie wszystkich obcych wojsk z Korei przed wyborami powszechnymi skazałoby Koreę Połud­niową na łaskę i niełaskę KRL-D. W tej sytuacji Indie propo­nowały, aby sprawę sposobu przeprowadzenia wyborów i ewen­tualnego udziału w obserwowaniu ich przebiegu ze strony ZSRR i Chin uznać za szczegóły, które Komisja ONZ do Spraw Zjedno­czenia i Odbudowy Korei mogłaby rozważyć później.

JEDNA ZE STRON KONFLIKTU

Według tego projektu ONZ, która była jedną ze stron w kon­flikcie, miała być zarazem najwyższą władzą rozjemczą. Takij projekt nie mógł stanowić podstawy przyszłych rokowań rozejmowych.Państwa socjalistyczne proponowały niezwłoczne przerwanie działań wojennych, wycofanie wszystkich obcych wojsk z Korei, ustanowienie ogólnokoreańskiego rządu narodowego na drodze wyborów powszechnych pod auspicjami wspólnej komisji złożo­nej z równej liczby deputowanych parlamentów Północy i Po­łudnia i przy nadzorze Komitetu ONZ z udziałem przedstawicieli państw graniczących z Koreą, tj. ZSRR i Chin. Propozycje te przewidywały także udzielenie przez ONZ Korei pomocy gospo­darczej i technicznej, a po ustanowieniu ogólnokoreańskiego rzą­du rozważenie przez Radę Bezpieczeństwa przyjęcia Korei na członka ONZ.

WIĘKSZA NEUTRALNOŚĆ

W tym zaś zakresie nawet bardziej neutralnie nastawione pań­stwa azjatyckie i arabskie nie przejawiły dostatecznej inicjatywy własnej i zrozumienia konieczności kompromisowych rozwiązań. Grupa do Spraw Rozejmu, składająca się z przedstawicieli Ka­nady, Indii i Iranu, przedstawiła następujące propozycje rozej- mowe: wszystkie zainteresowane rządy i władze powinny zarzą­dzić i wykonać wstrzymanie wszelkich działań zbrojnych na ca­łym obszarze Korei;należy ustanowić wszerz Korei strefę zdemilitaryzowaną o  szerokości około 20 mil, której południowa granica przebiegała­by w zasadzie wzdłuż 38 równoleżnika;rozejm powinien być nadzorowany przez Komisję ONZ, której członkowie i wyznaczeni obserwatorzy powinni posiadać nieograniczoną swobodę poruszania się w całej Korei;wszystkie rządy i władze powinny niezwłocznie zaprzestać wprowadzania do Korei posiłków, rezerwowego personelu i sprzę­tu wojskowego, w tym ochotników i materiałów o znaczeniuj wojskowym;układ rozejmowy powinien gwarantować bezpieczeństwo osobom wojskowym i swobodę poruszania się uciekinierów; układ rozejmowy powinien zostać zaakceptowany przez Zgromadzenie Ogólne i pozostać w mocy, dopóki ONZ nie zaapro­buje dalszych działań.