//////

DZIAŁALNOŚĆ NA FORUM

Znalazło to oczywiście swój wyraz w ich działalności na forum ONZ, gdzie stosunkowo wcześnie wystąpiły dążenia zmierzające do zaakceptowania przez tę organizację dokonanych wcześniej uzgodnień i zobowiązania jej autorytetem wielkich mocarstw i in­nych państw znajdujących się na zewnątrz „trzeciego świata” do zaakceptowania przyjętych rozwiązań dotyczących denuklearyzacji bądź neutralizacji niektórych obszarów. Stosunkowo najwcześniej w „trzecim świecie” działania takie zostały podjęte w Ameryce Łacińskiej, gdzie grupa państw sub- kontynentu wystąpiła z inicjatywą denuklearyzacji tego obsza­ru. Znalazła ona wyraz w deklaracji z 29 kwietnia 1963 r., a następnie została potwierdzona przez Uchwałę XVIII sesji Zgro­madzenia Ogólnego ONZ.

WARSZAWA I OKOLICE

Warszawa ze względu na swoją wielkość, centralne położenie, funkcje sto­łeczne i skupianie różnorodnych’walorów krajoznawczych jest najczęściej odwiedzanym miastem w Polsce. W 1981 r. .w jej hotelach udzielono 1,6 min noclegów (14,6% ogółu noclegów hotelowych w kraju). W innych obiektach turystycznych województwa stołecznego udzielono prawie – 4,6 mlri noclegów (11,1% ogółu w kraju), co; stawia to województwo na pierw­szym miejscu w kraju, pomijając pobyty wczasowo^wypoczynkowe. Udział turystów zagranicznych w 1980 r. wynosił 30%. Znaczna częsc tego ruchu ma jednak charakter służbowo-zawodowy.   Warszawa ma dużą liczbę budowli zabytkowych, w większości odbu-‚ dowanych lub zrekonstruowanych-po zniszczeniach II wojny światowej. Do listy światowego dziedzictwa kulturalnego i naturalnego UNESCO za­liczono stare miasto w Warszawie jako przykład udanej rekonstrukcji dzielnicy zabytkowej.

TATRY

Wysokich występują typowe formy rzeźby polodow- cowej: kotły skalne z jeziorami, U-kształtne doliny, moreny znaczące po­stój lodowca.   Ze względu na unikalną w Polsce rzeźbę i występowanie rzadkich gatunków roślin i zwierząt (świstaki,. kozice) prawie całe Tatry r weszły w-skład Tatrzańskiego Paęku^Narodowego, połączonego z analogicznym parkiem po słowackiej stronie gór. Część Tatr zajmują-rezerwaty ścisłe, niedostępne dla turystów. Z uwagi na ochronę przyrody ogranicza się za­gospodarowanie turystyczne, a ruch turystów jest dozwolony tylko na oznakowanych szlakach.      Popularność Tatr i Zakopanego sięga drugiej połowy XIX w., cho­ciaż już w końcu XVIII w. zostały udokumentowane wejścia na polskie szczyty. W latach 1803—1805 zwiedzał Tatry Stanisław Staszic, w 1823 r. pojawiło się pierwsze schronisko.

GÓRY WOKÓŁ SZCZYRKU

Góry wokół Szczyrku są więc celem najbardziej masowych wycieczek i popularnym terenem wypoczynku świą­tecznego.  Poza, wymienionymi ośrodkami, większe znaczenie turystyczne mają Jaworze, . Brenna, Istebna i Koniaków. Jaworze jest ośrodkiem wczaso­wym i uzdrowiskowym, znanym, z wodolecznictwa, położonym na krawę­dzi gór, w. pobliżu Bielska-Białej. Brenna to bardzo długa i rozgałęziona wieś góralska między Ustroniem i Szczyrkiem, dostępna komunikacyjnie tylko od strony przedgórza; zachowało się tu jeszcze częściowo dawne bu­downictwo ludowe. Istebna ma także zabytki drewnianego budownictwa* a ponadto zbiory sztuki ludowej. Najwyżej położony Koniaków jest ośrod­kiem koronkarstwa, o dobrych warunkach do uprawiania narciarstwa. Przechodzi tędy na dużej wysokości widokowa szosa z Wisły do Milówki. W pobliżu stykają się dorzecza Wisły, Odry i Dunaju.

NAJWIĘKSZE UZDROWISKA

Świeradów Zdrój należy do największych uzdrowisk (4 źródła radonowych szczaw żelazistych). Pierwszy dom zdrojowy w Świeradowie Zdroju po­wstał już w 1795 r. W sąsiedztwie leży mniejsze uzdrowisko Czerniawa Zdrój, włączone w 1973 r. w granice Świeradowa Zdroju; jego źródła są  znane już od’końca XVIII w., niedawno odkryto także wody radonowe.Nad Świeradowem i Czerniawą wznosi się najwyższy szczyt tej części Gór Izerskich — Stóg,Izerski (1107 m n.p.m.) ze schroniskiem turystycznym.Wzdłuż Gór Izerskich, między obu ich grzbietami, biegnie zbudowana w okresie międzywojennym droga ze Świeradowa Zdroju do Szklarskiej Poręby, fragment projektowanej „drogi sudeckiej”. Nad Szklarską Porębą przekracza ona Wysoki Grzbiet ostrym zakrętem (Zakręt Śmierci), z któ­rego roztacza się panorama Karkonoszy i Szklarskiej Poręby. Ta ostatnia ” jest związana już bardziej z Karkonoszami, chociaż jej zabudowa leży .głównie na południowych skłonach Gór Izerskich.

OŚRODKI WYPOCZYNKOWE

W granicach woj. brak większych ośrodków wypoczyn­kowych, w woj. płockim natomiast skupia się około 6 tys. miejsc nocle­gowych w gminach Łąck i Nowy Duninów. Ważniejszymi miejscowościa­mi wypoczynkowymi są: Soczewka ze sztucznym jeziorem zaporowym na Skrwie, Grabina nad Jez. Górskim, Zdwórz i Koszelówka  nad najwięk­szym w tym rejonie Jez. Zdworskim oraz Łąck nad Jez. Łąckim (ze stad­niną koni). Przeważają zakładowe ośrodki wczasowe zbudowane przez zakłady pracy z Płocka, Warszawy, Łodzi, Pruszkowa i Sochaczewa.Położone na obrzeżu tego pojezierza miasta, Płock i Włocławek, na­leżą do ważniejszych’ośrodków turystyki krajoznawczej w środkowej Polsce. Interesujące zwłaszcza, są zabytki, muzea-oraz położenie Płocka na.wysokiej skarpie nad doliną Wisły. Wisła, spiętrzona zaporą we Wło­cławku, tworzy zbiornik długości około 50 km (Jez. Włocławskie), mało wykorzystywany dla rekreacji ze względu na zanieczyszczenie wody.

Czy warto rezerwować nocleg wcześniej

Trzeba pamiętać, że to czy urlop będzie udany czy nie zależy w dużej mierze od nas. Ponieważ często wszelkie nieprzyjemności, które mają miejsce podczas letniego wypoczynku są naszą winą lub wynikają z naszego niedopatrzenia. Dlatego urlop należy dobrze zaplanować. Nie warto liczyć, że uda nam się zorganizować wszystko w kilka dni przed wyjazdem. Są nawet tacy odważno-głupi turyści, którzy jadą na urlop bez zarezerwowanych noclegów i dopiero na miejscu poszukują wolnych miejsc w pensjonatach, hotelach czy noclegowniach prywatnych. Jest to nierozważne zachowanie, ponieważ nigdy nie wiadomo czy nie będziemy mieli pecha i wszystkie pokoje będą zajęte lub zarezerwowane. Lepiej jest zarezerwować nocleg wcześniej i jechać ze spokojem i pewnością, że będziemy mieli, gdzie położyć głowę do poduszki. Wcześniejsza rezerwacja daje nam też możliwość większego wyboru miejsc oraz dokonania rezerwacji po niższej cenie. A zaoszczędzone pieniądze będzie można wydać na przyjemności podczas upragnionego urlopu. Wcześniejsza rezerwacja jest też koniecznością jeśli wybieramy się na urlop w licznym gronie.

Turystyka zrobiła ogromny krok na przód i za to powinniśmy być wdzięczni

Jeżeli ludzie myślą, że podróżowanie w dzisiejszym świecie jest drogie oznacza to, że są w ogromnym błędzie. Świat, w którym przyszło nam żyć jest chyba obecnie najbardziej rozwinięty ze wszystkich jakie do tej pory zdążyły się rozwinąć. Obecnie przeloty samolotem w niemal każde miejsce na świecie są po prostu śmiesznie tanie, także internet jest potężnym źródłem wiedzy na temat turystyki. Nocleg w Barcelonie jest możliwy do zarezerwowania nawet dwadzieścia cztery godziny przed przylotem. Internet to prawdziwie potężne narzędzie dla turystów ponieważ umożliwia nam porównywanie różnych ofert, wyszukiwanie najtańszych rozwiązań, do tego możemy także przeczytać różne opinie na temat danego miejsca, przy czym jeżeli ktoś chciałby żeby jego miejsce pobytu było już w ogóle dogłębnie sprawdzone powinien najlepiej sam tam pojechać ponieważ nie ma chyba lepszego sędziego od nas samych. W dzisiejszym świecie należy i tak się cieszyć, że turystyka jest na tak wysokim poziomie ponieważ jeszcze kilkanaście lat temu wszystko to co dzisiaj jest ogólnie dostępne było nie do pomyślenia.

Wyjazdy na wczasy

Przed wyjazdem do dalszych krajów, musimy czasami dokonać liku szczepień, by potem nie przywieź z wakacji groźnej choroby zakaźnej, takie informacje poda nam każde biuro podróży, ale jeżeli nasz wyjazd nie jest zorganizowany przez żadne biuro podróży, to poczytajmy o tym w Internecie.  Każdy podróżujący powinien już przed wyjazdem zaplanować, jak spędzi każdy dzień pobytu w danym miejscu, aby nie przyjechał do hotelu, pensjonatu czy apartamentu i nie wiedział, co ma właściwie robić. Nie zawsze dopisze nam pogoda i na pewno całego planu nie uda się zrealizować w całości, ale lepiej nie zrealizować go w stu procentach niż wcale takiego wyjazdu nie wykorzystać. Najgorsze co może nas spotkać w czasie wyjazdu to nagła niespodziewana choroba, wtedy niestety cały wyjazd musimy spędzić w pokoju.

FRANCJA

Francja to państwo położone w Europie Zachodniej, graniczy ono z Niemcami, Luksemburgiem i Belgią, a także z Włochami, Monako, Szwajcarią i Hiszpanią. Od Wielkiej Brytanii dzieli ją kanał La Manche, otacza ją morze Śródziemne i Ocean Atlantycki. Stolicą dobrze znaną światu mody jest Paryż. Pozostałe główne miasta Francji to Marsylia, Lyon, Nantes, Nicea, Bordeaux i Tuluza. Obowiązujący język w tym kraju to język francuski. Wyznawane religie przez mieszkańców to muzułmanin, katolicyzm i chrześcijaństwo. Walutą, którą płacimy we Francji jest frank francuski, dlatego trzeba pamiętać o wymianie naszej waluty przed wyjazdem. Panujący ustrój polityczny to republika, a główne partie to Zgromadzenie na rzecz Republiki, Partia Socjalistyczna, Francuska Partia Komunistyczna, Unia na rzecz Demokracji Francuskiej oraz Zieloni. Najbardziej znany produkt eksportowy to ubrania, to Paryż jest jednocześnie stolicą Francji, jak i mody, ale także oprócz ubrań eksportuje takie produkty, jak pojazdy, czyli np. samochody, maszyny, produkty chemiczne, wino i kosmetyki.

ZGŁOSZONA INICJATYWA

Inicjatywa ta została zgłoszona poza ONZ, nie stwarzała więc podstawy do jej dyskutowania na tym forum. W pięć dni później Departament Stanu zajął pozytywne stano­wisko w tej sprawie . Stany Zjednoczone godziły się tylko na rokowania rozejmowe, przyjęły jednak do wiadomości, że w spra­wie uregulowania politycznych i terytorialnych problemów po­dejmą decyzje obie walczące strony. Ponieważ stroną walczącą nie była cała ONZ, a tylko 16 państw, które wysłały do Korei swoje kontyngenty wojskowe, ostateczne uregulowanie konfliktu znalazło się poza zasięgiem tej organizacji. Wstępne rozmowy w sprawie zawieszenia ognia odbyły się 10 lipca 1951 r. w zneu­tralizowanym Kaesongu, a od 25 października rokowania rozej­mowe przeniesione zostały do Panmundżonu. Trwały one dwa lata, z dwukrotną przerwą na łączny okres 9 miesięcy i zakoń­czyły się 27 lipca 1953 r. podpisaniem układu rozejmowego.

POKOJOWE UREGULOWANIE KONFLIKTU

W tym samym kierunku zmierzała narzucona przez Stany; Zjednoczone Zgromadzeniu Ogólnemu rezolucja  z 18 maja 1951 r. w sprawie zastosowania wobec ChRL i KRL-D embarga na broń i materiały o znaczeniu strategicznym. Państwa socjalistyczne nie wzięły udziału w głosowaniu nad tą rezolucją, zaś Afganistan, Bir­ma, Egipt, Indie, Indonezja, Pakistan, Szwecja i Syria wstrzymały się od głosu. Próba zantagonizowania Chin i krajów afroazjatyc­kich zakończyła się więc tylko połowicznym sukcesem.Pod koniec czerwca 1951 r. z inicjatywą w sprawie pokojo­wego uregulowania konfliktu koreańskiego wystąpił Związęk Radziecki. Ambasador J. Malik, stały przedstawiciel ZSRR w ONZ, w specjalnym oświadczeniu 23 czerwca 1951 r. stwierdził, że pierwszym działaniem w tym kierunku powinno być wszczę­cie bezpośrednich rozmów między obu walczącymi stronami na temat zawieszenia ognia i wzajemnego wycofania sił zbrojnych
z 38 równoleżnika .

POKOJOWE ROKOWANIA

Zanim jednak doszło do rokowań rozejmowych, Stany Zjed­noczone podjęły jeszcze jedną próbę presji politycznej. Postano­wiły one nakłonić niesocjalistyczne państwa członkowskie ONZ i do napiętnowania Chin jako agresora, a tym samym skompliko­wać, jeśli nie wręcz uniemożliwić ich przyszły rozwój stosunków z krajami azjatyckimi i arabskimi. W przyjętej 1 lutego 1951 r. przez Zgromadzenie Ogólne rezolucji zostało ogłoszone, że ChRL, udzielając pomocy KRL-D, zaangażowała się w działa­niach agresywnych w Korei. Wzywano w niej jednocześnie do j dalszego wspierania akcji militarnej ONZ w Korei i uznawano j- za niezbędne dalsze działania, aby „sprostać agresji”. Przeciwko ] tej rezolucji oprócz państw socjalistycznych głosowały Birma i Indie, zaś wstrzymały się od głosu Afganistan, Arabia Saudyj­ska, Egipt, Indonezja, Jemen, Jugosławia, Pakistan, Szwecja i Syria.

STADIUM KONFLIKTU

W obecnym stadium konfliktu rezolucja ONZ powinna ograniczyć się do dwóch zaleceń: 1) utworzenia niezależnej, zjednoczonej Korei za pomocą wolnych wyborów; 2) zapowiedzi gospodarczej odbudowy kraju. Zadaniem najpilniejszym w chwili obecnej jest doprowa­dzenie do zbliżenia stanowisk autorów dwóch głównych projek­tów rezolucji. Sprzyjałoby temu powołanie odpowiedniego pod­komitetu. Formalny projekt rezolucji w tej sprawie poparli w trakcie debaty przedstawiciele Birmy, Egiptu, Izraela, Jugo­sławii, Meksyku, Syrii i ZSRR. Wynik głosowania nad tym pro­jektem 4 października 1950 r. był dość zaskakujący: opowie­działy się za nim 24 państwa, 3 wstrzymały się od głosu, 32 gło­sowały przeciw. Po raz pierwszy w sprawie Korei państwa socjalistyczne głosowały wspólnie z liczną grupą krajów rozwijają­cych się, a przewaga państw zachodnich nie była już tak spekta­kularna. Projekt rezolucji Indii, chociaż formalnie odrzucony, torował jednak drogę idei o konieczności rokowań i kompromisu. Zastój jaki w kilka miesięcy później zaistniał w działaniach fron­towych i brak perspektywy rozstrzygnięć militarnych umocniły te przeświadczenia.

PAŃSTWA ZACHODNIE

Państwa zachodnie podtrzymywały swoje żądanie przeprowa­dzenia ogólnokoreańskich wyborów pod auspicjami ONZ i w obec­ności jej wojsk, czyli zmierzały do wchłonięcia KRL-D przez Koreę Południową. Wobec rozbieżnych projektów rezolucji — państw socjalistycz­nych i zachodnich — postawę mediacyjną przyjęły Indie. W trak­cie debaty w Komitecie Pierwszym jej delegat uznał za nierealną propozycję, aby wojska ONZ zostały upoważnione do kontrolo­wania każdego zakątka Korei i pozostawały tam do czasu osiąg­nięcia stabilnego zjednoczenia. Spowodowałoby to tylko spotę­gowanie napięć. Z kolei wycofanie wszystkich obcych wojsk z Korei przed wyborami powszechnymi skazałoby Koreę Połud­niową na łaskę i niełaskę KRL-D. W tej sytuacji Indie propo­nowały, aby sprawę sposobu przeprowadzenia wyborów i ewen­tualnego udziału w obserwowaniu ich przebiegu ze strony ZSRR i Chin uznać za szczegóły, które Komisja ONZ do Spraw Zjedno­czenia i Odbudowy Korei mogłaby rozważyć później.

JEDNA ZE STRON KONFLIKTU

Według tego projektu ONZ, która była jedną ze stron w kon­flikcie, miała być zarazem najwyższą władzą rozjemczą. Takij projekt nie mógł stanowić podstawy przyszłych rokowań rozejmowych.Państwa socjalistyczne proponowały niezwłoczne przerwanie działań wojennych, wycofanie wszystkich obcych wojsk z Korei, ustanowienie ogólnokoreańskiego rządu narodowego na drodze wyborów powszechnych pod auspicjami wspólnej komisji złożo­nej z równej liczby deputowanych parlamentów Północy i Po­łudnia i przy nadzorze Komitetu ONZ z udziałem przedstawicieli państw graniczących z Koreą, tj. ZSRR i Chin. Propozycje te przewidywały także udzielenie przez ONZ Korei pomocy gospo­darczej i technicznej, a po ustanowieniu ogólnokoreańskiego rzą­du rozważenie przez Radę Bezpieczeństwa przyjęcia Korei na członka ONZ.

WIĘKSZA NEUTRALNOŚĆ

W tym zaś zakresie nawet bardziej neutralnie nastawione pań­stwa azjatyckie i arabskie nie przejawiły dostatecznej inicjatywy własnej i zrozumienia konieczności kompromisowych rozwiązań. Grupa do Spraw Rozejmu, składająca się z przedstawicieli Ka­nady, Indii i Iranu, przedstawiła następujące propozycje rozej- mowe: wszystkie zainteresowane rządy i władze powinny zarzą­dzić i wykonać wstrzymanie wszelkich działań zbrojnych na ca­łym obszarze Korei;należy ustanowić wszerz Korei strefę zdemilitaryzowaną o  szerokości około 20 mil, której południowa granica przebiegała­by w zasadzie wzdłuż 38 równoleżnika;rozejm powinien być nadzorowany przez Komisję ONZ, której członkowie i wyznaczeni obserwatorzy powinni posiadać nieograniczoną swobodę poruszania się w całej Korei;wszystkie rządy i władze powinny niezwłocznie zaprzestać wprowadzania do Korei posiłków, rezerwowego personelu i sprzę­tu wojskowego, w tym ochotników i materiałów o znaczeniuj wojskowym;układ rozejmowy powinien gwarantować bezpieczeństwo osobom wojskowym i swobodę poruszania się uciekinierów; układ rozejmowy powinien zostać zaakceptowany przez Zgromadzenie Ogólne i pozostać w mocy, dopóki ONZ nie zaapro­buje dalszych działań.